6 Şubat’ın Acısı Siyasetin Değil, İnsanlığın Acısıdır.

BEĞENDİM

ABONE OL

News

6 Şubat 2023…

Takvimlerde bir tarih olarak görünen ancak milyonlarca insanın hafızasına silinmemek üzere kazınan kara bir gün.

Asrın felaketi olarak adlandırılan depremde en büyük yıkımı yaşayan bölgelerden ikisi, Gaziantep’in İslahiye ve Nurdağı ilçeleri oldu. Binlerce can toprağa verildi. Birçok aile tamamen yok oldu. Anne, baba, evlat, kardeş… Aynı sofrada oturan insanlar, aynı mezarlıkta yan yana yatmak zorunda kaldı.

Bazı evlerde bir tek fotoğraflar kaldı.

Bazı çocuklar annesiz, bazı anneler evlatsız kaldı.

Bazı insanlar ise tüm sevdiklerini aynı gün kaybetti.

Bu acının tarifi yoktur.

Bu acı yalnızca İslahiye’nin, Nurdağı’nın, Gaziantep’in veya deprem bölgesinin acısı değildir. Bu acı tüm insanlığın ortak acısıdır. Kaybolan sadece insanlar olmadı; hayaller, umutlar, yarınlar ve yılların emekleri de enkaz altında kaldı.

Bu yazıyı kaleme alırken amacım yaşamadığım bir acı üzerinden siyaset yapmak değildir. Hiç kimsenin kaybını siyasi malzeme haline getirmek de değildir. Çünkü depremde kaybedilen her canın arkasında yarım kalmış bir hayat hikâyesi vardır ve bu hikâyeler siyasi tartışmaların konusu olamayacak kadar değerlidir.

Ancak bir basın mensubu olarak ifade etmek istediğim önemli bir konu var.

Aradan yıllar geçmesine rağmen bazı siyasetçiler hâlâ 6 Şubat üzerinden siyaset üretmeye devam ediyor. İlçelerimize gelen birçok kişi geleceği konuşmak yerine sürekli geçmişin acıları üzerinden siyasi söylemler geliştirmeyi tercih ediyor.

Bir başka gerçek daha var ki, onu da görmezden gelemeyiz.

Sadece bazı siyasetçiler değil, bazı kişiler de 6 Şubat’ın bıraktığı derin acıları sürekli gündemde tutarak kendilerine bir alan oluşturmaya çalışıyor. Acıyı paylaşmak başka şeydir, acı üzerinden sürekli bir mağduriyet söylemi inşa ederek bundan kişisel kazanç elde etmeye çalışmak başka şeydir.

Depremde yaşananları hatırlatmak elbette önemlidir. Kaybettiklerimizi anmak hepimizin ortak sorumluluğudur. Ancak acıları sürekli canlı tutarak insanların yaralarını yeniden kanatmak, toplumu umutsuzluğa mahkûm etmek ve her fırsatta felaketin üzerinden kişisel çıkar devşirmeye çalışmak doğru değildir.

6 Şubat, hatırlanması gereken bir felakettir; fakat insanların geleceğini rehin alacak bir araç değildir.

Bu bölgenin insanları artık enkaz görüntüleriyle değil, başarı hikâyeleriyle anılmak istiyor. Sürekli gözyaşını değil, biraz da umudu konuşmak istiyor. Çünkü hayatını kaybedenlere olan borcumuz, sadece onları anmak değil; geride kalanların daha güçlü bir gelecek kurmasına da katkı sağlamaktır.

Acıyı istismar etmek değil, acıdan ders çıkarmak gerekir. Çünkü yaralar, sürekli kaşınarak değil; zaman, dayanışma ve umutla iyileşir.

Elbette 6 Şubat unutulmayacak.

Elbette kaybettiklerimizi unutmayacağız.

Elbette o gece yaşananları hafızamızdan silmeyeceğiz.

Fakat artık bu bölgenin insanları yalnızca acılarıyla anılmak istemiyor.

İslahiye ayağa kalkmak istiyor.

Nurdağı yeniden güçlenmek istiyor.

Esnaf kepengini umutla açmak, işlerinin düzelmesini istiyor.

Gençler gelecek hayali kurmak istiyor.

Aileler geride kalan sevdikleriyle huzurlu günler geçirmek istiyor.

Bu şehirlerin sürekli felaketle, yıkımla ve gözyaşıyla gündeme gelmesini değil; üretimle, yatırımla, başarıyla ve umutla anılmasını istiyor.

Depremi unutmayalım ama hayatı da ertelemeyelim.